فاطمه آجرلو

فاطمه آجرلو (متولد ۱۳۴۵ در تهران) سیاست‌مدار ایرانی، استادیار روان‌شناسی و از نمایندگان زن مجلس شورای اسلامی است که در دوره‌های هفتم و هشتم، نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ کرج، اشتهارد و آسارا در استان‌های تهران (تا ۱۳۸۹) و سپس استان البرز بود. او در سال ۱۳۸۸ از سوی محمود احمدی‌نژاد به‌عنوان وزیر پیشنهادی وزارت رفاه و تأمین اجتماعی به مجلس شورای اسلامی معرفی شد، اما از کسب رأی اعتماد بازماند.

زندگی و تحصیلات

فاطمه آجرلو در سال ۱۳۴۵ در تهران به دنیا آمد. او دارای مدرک کارشناسی روان‌شناسی بالینی و کارشناسی ارشد روان‌شناسی شخصیت است و به‌عنوان دانشجوی دکتری روان‌شناسی تعلیم و تربیت معرفی شده‌است. آجرلو هم‌زمان با تحصیلات دانشگاهی، در حوزه علمیه نیز تا سطح دو به تحصیل علوم حوزوی پرداخته و بعدها به‌عنوان مدرس دانشگاه و حوزه فعالیت کرده‌است.

فعالیت‌های پیش از نمایندگی مجلس

آجرلو در دوران جنگ ایران و عراق به‌عنوان پرستار سپاه پاسداران فعالیت می‌کرد و سابقهٔ عضویت افتخاری در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در زمان جنگ را در کارنامهٔ خود دارد. او پس از جنگ، در حوزهٔ بسیج دانشجویی وارد فعالیت شد و مدتی مسئول بسیج دانشجویی دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج و مسئول بسیج دانشجویی خواهران استان تهران بود و از متولیان راه‌اندازی «بسیج علمی» در کشور به‌شمار می‌آید. در کنار این فعالیت‌ها، آجرلو تدریس در دانشگاه و مراکز علمی را دنبال کرده و در رزومهٔ علمی او عنوان «استادیار روان‌شناسی در دانشگاه پیام نور» ذکر شده‌است.

نمایندگی مجلس شورای اسلامی

آجرلو در انتخابات دورهٔ هفتم مجلس شورای اسلامی (۱۳۸۳) از حوزهٔ انتخابیهٔ کرج، اشتهارد و آسارا موفق به کسب رأی و ورود به مجلس شد و در دورهٔ هشتم نیز این کرسی را حفظ کرد و از جمله نمایندگان زن اصول‌گرا در این دو دوره بود. او در مجلس هفتم و هشتم، عضو کمیسیون آموزش و تحقیقات بود و در این کمیسیون، مسئولیت «کمیتهٔ آموزش و پرورش» و «پروژهٔ احیای معاونت پرورشی» را برعهده داشت. از دیگر سوابق پارلمانی او می‌توان به عضویت در فراکسیون‌های مختلف از جمله فراکسیون زنان، فراکسیون فرهنگیان، فراکسیون صنایع غذایی و عضویت در گروه‌های دوستی پارلمانی ایران – لبنان، ایران – فیلیپین و ایران – بلغارستان اشاره کرد. آجرلو در برخی موضوعات جنجالی مجالس هفتم و هشتم نیز نقش داشت؛ از جمله نام او در پیوند با «پروندهٔ تحقیق و تفحص از قوه قضائیه» و نسبت خویشاوندی با عباس پالیزدار در رسانه‌ها مطرح شد و این موضوع در تحلیل‌ها دربارهٔ فضای رأی اعتماد به او در ماجرای وزارت رفاه نیز بازتاب یافت.

نامزدی وزارت رفاه و تأمین اجتماعی

در دولت دهم و پس از آغاز دومین دورهٔ ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد، فاطمه آجرلو از سوی رئیس‌جمهور به‌عنوان وزیر پیشنهادی رفاه و تأمین اجتماعی به مجلس معرفی شد؛ او یکی از سه زنی بود که برای نخستین‌بار پس از انقلاب ۱۳۵۷ برای تصدی وزارت به مجلس شورای اسلامی معرفی شدند. مجلس شورای اسلامی پس از برگزاری جلسات بررسی برنامه‌ها و سوابق وزرای پیشنهادی، در رأی‌گیری روز ۱۲ شهریور ۱۳۸۸ به آجرلو رأی اعتماد نداد؛ او ۷۶ رأی موافق، ۱۸۱ رأی مخالف و ۲۹ رأی ممتنع به دست آورد و از راه‌یابی به وزارت رفاه بازماند. رسانه‌ها عواملی چون سوابق سیاسی جنجالی، حساسیت‌ها نسبت به برخی ارتباطات خانوادگی و فضای کلی مجلس نسبت به معرفی سه وزیر زن را از دلایل رأی نیاوردن او برشمرده‌اند.

فعالیت‌های سیاسی بعدی

آجرلو پس از پایان دورهٔ هشتم مجلس، در انتخابات دوره‌های بعدی نیز کوشید به مجلس بازگردد. او در انتخابات نهم و دهم مجلس شورای اسلامی از حوزهٔ انتخابیهٔ کرج ثبت‌نام کرد، اما به‌گفتهٔ منابع خبری، صلاحیتش در هر دو دوره از سوی شورای نگهبان تأیید نشد. در انتخابات یازدهمین دورهٔ مجلس (۱۳۹۸–۱۳۹۹)، بار دیگر از حوزهٔ کرج، فردیس و اشتهارد نامزد شد و به دور دوم راه یافت، اما در مرحلهٔ دوم از علیرضا عباسی شکست خورد و از راه‌یابی مجدد به مجلس بازماند. گزارش‌ها حاکی است که او در دوازدهمین دورهٔ انتخابات مجلس نیز ثبت‌نام کرده‌است، اما صلاحیت وی بار دیگر در مرحلهٔ نظارت رد شده‌است.

دیدگاه‌ها و مواضع

به‌عنوان یک نمایندهٔ اصول‌گرا، فاطمه آجرلو در مواضع علنی خود بر «ارزش‌های اسلامی و انقلابی»، نقش محوری خانواده و اهمیت زنان در قالب «هم نقش خانوادگی و هم مشارکت اجتماعی» تأکید کرده‌است. او از سیاست‌های حمایتی در حوزهٔ زنان و خانواده، مانند افزایش مرخصی زایمان و برخی تسهیلات برای مادران شاغل، حمایت کرده و در عین حال با رویکردهای لیبرال در حوزهٔ فرهنگ و خانواده مخالفت نشان داده‌است. در حوزهٔ سیاست خارجی، آجرلو از سیاست‌های کلان جمهوری اسلامی ایران، به‌ویژه در زمینهٔ حمایت از «محور مقاومت» و مواضع ضد اسرائیلی، دفاع کرده و در سخنرانی‌هایش، حضور زنان در عرصهٔ دیپلماسی پارلمانی و گروه‌های دوستی بین‌المجالس را برای طرح دیدگاه‌های جمهوری اسلامی حائز اهمیت دانسته‌است.